Sławcie, usta, Ciało Pana

1. Sławcie, usta, Ciało Pana,

tajemnicę pełną chwał,

i Krew, źródło łask bez miana,

którą w okup dusz i ciał

Syn Tej, co jest nieskalana,

Król narodów przelać chciał.

2. Nam On dany, nam zrodzony

z Panny czystej niby kwiat.

Gdy na ludzkich serc zagony,

ziarno słowa rzucił w świat,

w sposób iście niezgłębiony

zamknął okres ziemskich lat!

3. Gdy ostatnia noc nastawa,

po wieczerzy z braćmi współ,

którą odbył według prawa

z przepisanych mięs i ziół,

siebie sam dwunastom dawa

ręką swą na Boży stół!

4. Słowo-Ciało chleb w ofierze

słowem w Ciało zmienia nam:

z wina Krew się Pańska bierze,

chociaż zmysł nie sięga tam.

Sercom żądnym prawdy szczerze

wiary głos wystarcza sam!

5. Więc Sakrament takiej miary

wielbiąc, skłońmy twarz ze czcią.

Niech ustąpi obrzęd stary

przed Nowego Prawa Krwią.

Niech dopełni światło wiary

zmysłów niemoc mocą swą!

6. Rodzicowi bijmy czołem,

Zrodzonemu hymn niech brzmi.

W pieniu wdzięcznym i wesołym

moc Im, hołd po wszystkie dni.

Pochodzący z Obu społem

w równej niechaj będzie czci!